PRZEJAW FORMOWANIA SIĘ ANTYGATUNKU

Tak można interpretować między in­nymi: przywodzący na myśl „Hamleta” motyw przedstawienia, które wyjawia rzeczywistość, wpisany w „Cienie” Arthura Robisona (1923), „Dziesięć dni, które wstrząsnęły światem  Reeda jako inspirację reportażowych partii Ei- sensteinowskiego „Października” (1927), mistery-jny charakter stylu i kompo­zycji „Męczeństwa Joanny d’Arc” Oreyera (1928) czy literacką wizję świata markiz^ de Sade twórczo zaadaptowaną przez Bunuela w „Złotym wieku” (1930).Wszystkie wspomniane wyżej przypadki okazują się „systemowe”,jeśli tylko widzieć w nich – komplementarny wobec autorskiej swobody adaptatora – prze­jaw formowania się antygatunku w obrębie konfiguracji gatunko­wej panującej w kinie lat dwudziestych. Podobne możliwości – Jak określił to niegdyś Jurij Tynianow – „stwarza jedynie ewolucja całego szeregu, ewolu­cja jego nastawienia”.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.