OBA TYPY

Oba typy realizują się w zależności od przyjętej przez adaptatora koncepcji adapto­wania jako odtworzenia (imitacji) lub też swobodnego prze­tworzenia (transpozycji) pierwowzoru literackego w systemie języka filmu. W dialogu tych dwu postaw, z których każda określa inaczej zakres twórczego udziału adaptatdra i granice jego kreacyjnych swobód, wykształca i się z biegiem czasu system norm adaptacyjnych, a wraz z nim – kryteria po­zwalające rozstrzygać o wartości poszczególnych filmów będących adaptacjami.Dominanta trzecia – model kopisty. W wyniku przełomu dźwiękowego film powołuje do istnienia odmienną od dotychczasowej konfi­gurację gatunków opartą na dominacji słowa mówionego i śpiewanego.W prakty­ce adaptacyjnej pojawiają się nowe preferencje zarówno w samym wyborze a- daptowanego utworu (tekst literacki jako materiał na film dźwiękowy), jak w sposobie ekranizacji, który kładzie szczególny nacisk na kunszt wyko­nawczy. Obraz ekranowy funkcjonuje jako kopia, sui generis „drugie wykona­nie”, pierwotnej literackiej wersji dzieła. Adaptator-kopista znajduje się z reguły w cieniu pisarza (pierwotnego twórcy), tuszując własne zabiegi interpretacyjne i wszelkiego rodzaju odstępstwa od adaptowanego przez sie­bie tekstu.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.