OBA PRZYKŁADY

Oba przykłady z Hitchcockiem pozwalają dostrzec isto.tną różnicę między autorem na ekranie a autorem w święcie przedstawionym. len pierwszy sytuuje się „na zewnątrz” – w ramie narracyjnej. Czasami po to, by przedstawić zespół realizatorów, jak czyni to Welles na końcu „Wspaniałości Ambersonów”. Kiedy indziej, by skłonić widza do przymrużenia oka w stosunku do tego, co ujrzy na ekranie, jak Burt Lancaster (ambitny producent i aktor) w przedmowie do ratującego budżet wytwórni „Karmazynowego pirata” (1952). W wyjątkowych przypadkach decyduje się na osobisty komentarz zza kadru, jak uczynił to Michaił Romm w „Zwyczajnym faszyzmie” (1966).

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.