GRANICE OPISANEGO MODELU

Autor w  roli ekranizatora czerpie ze złóż literatury wszelkiego rodzaju materiał (a także sposób jego obróbki), wykorzystując go do budowy własnych konstrukcji* Adaptacje utworów literackich wypełniają już w tym stadium bardzo znaczną część przestrzeni twórczości filmowej. Odkrywając swoistość własnych środ­ków wyrazu, kino tamtej doby potrzebuje literatury nie tylko jako surowca, leci także jako układu odniesienia wyznaczającego kierunek jego własnych dążeń i aspiracji twórczych. Praktyka adaptacyjna wspiera w tym okresie zarówno tendencję stabilizującą, zorientowaną na podtrzymanie gatunkowego sta­tus quo, jak i tendencję destabilizującą, nastawiony na wytworzenie antygatunku w postaci nowych form wypowiedzi filmowej.W granicach opisanego modelu adaptacji dokonuje się również coraz wyra­zistsza polaryzacja wewnętrzna dwu odmiennych postaw autorskich. 

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.