Author Archive

W KILKU SCENACH

W kilku scenach „Rzymu” (1972) Federico Fellini prezentuje samego siebie jako reżysera pow­stającego właśnie filmu – dodatkowo rozszerzając za sprawą kontrapunktu, jaki stwarza „ja” uobecnione, autorski wymiar całości. W tej właśnie fazie, obejmującej pierwszą połowę lat siedemdziesiątych, kino autorskie pogłębia doświadczenia twórcze dwóch poprzednich dziesięcio­leci dzięki harmonijnej syntezie indywidualnej i ponadindywidualnej per­spektywy autorskiego spojrzenia. Opis świadomości Jednostki osiąga fascynu­jącą głębię m.in. we wspomnianej „Rozmowie” Coppoli (1974), „Taksówkarzu” Scorsese, „Lokatorze” Polańskiego i „Nakarmić kruki” Saury (wszystkie z ro­ku 1976). Znamienną cechą tych duchownych portretów jest ich kunsztowne wto­pienie w perspektywę określonej świadomości zbiorowej. 

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂

WARIANT ODWROTNY

Równie odkrywczy okazuje się wariant odwrotny, mianowicie: portret rzeczywistości wewnętrz­nej bohatera zbiorowego wyłaniający się z konfiguracji wizerunków indywidu­alnych. Takie są przykładowo: „Amarcord” Felliniego (1973), „Nashville” i „Dzień weselny” Altmana (1975 i 1978), „Człowiek z marmuru” Wajdy (1976) i „Tysiącletnia pszczoła” Juraja Jakubisko (1983).Rozważania powyższe doprowadzone zostały mniej więcej do roku 1975, któ­ry stanowi tu umownie przyjętą granicę stadium obecnego. W drugiej połowie lat siedemdziesiątych następuje wyraźne przesilenie formacji kina autor­skiego. Jednocześnie zapoczątkowany zostaje trwająca praktycznie do dzisiaj ofensywa kina popularnego, która przynosi dynamiczny rozwój formuły super- widowiska eksploatującego – w żywiołowym wyścigu atrakcji – najnowsze zdo­bycze techniki filmowej. Wynikłe stąd przemiany modelu sytuacji nadawczo- -odbiorczej nie są jeszcze w pełni wykrystalizowane, powinny więc stać się przedmiotem osobnego opracowania dopiero w dalszej przyszłości.

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂

POJĘCIE SERII

Pojęcie „serii” nie musi być ograniczone wyłącznie do respektującej ciągłość fabu­larną konstrukcji wieloodcinkowego serialu. Obejmuje ono swym zakresem także utwory będą­ce odrębnymi, w pełni samoistnymi całościami fabularnymi. Seryjny charakter tych drug:ich bazuje na identyczności wizerunku bohatera lub (w opowieściach z wieloma bohaterami) tożsamości wizji świata przedstawionego.. Wskazana wyżej repartycja filmowych znaczeń czerni i bieli nielutnego. W miarę jak film ujawniał swe właściwości tekstowe, możliwe stało się coraz bardziej konwencjonalne traktowanie obu walorów przez autora i widza, Jak choćby w znanym przykładzie przewrotnego użycia bieli jako atrybutu zła w Alek3andrze Newskim Eisenstei­na (1938). Swoistym rozbiciem czarno-białych schematów poprzez ich wewnętrzną komplikację ‚była również-dość -‚wcześnie podjęta przez twórców westernu i dramatu kryminalnego próba wprowadzenia poefcci „dobrego-złego” człowieka,- złożonej z cech sprzecznych, ale „zapro­gramowanej” na ostateczny triumf dobra.

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂

AUTOR WOBEC KONWENCJI

Aby uniknąć ewentualnego nieporozumienia, trzeba wyraźnie rozróżnić pojęcia: „roli” i „strategii” autorskiej. Przez strategię autorską rozumiem asystemowy indywi­dualny wariant sytuacji komunikacyjnej zrealizowany przez autora w pojedyn­czym utworze filmowym. Przez rolę autorską natomiast – ponad- indywidualny sposób konstrukcji podmiotu filmowego funkcjonujący w praktyce komunikacyjnej kina jako powtarzalny model budowania układu nadawczo-od- biorczean.Indywidualna strategia autorska uchwytna w danym filmie jest- wyrazem jednokrotnych decyzji i wyborów twórcy. Rola autorska natomiast za spraw.ą swej powtarzalności i konwencjonalności stanowi podlegający ewolucji twór wieloautorski. W tym sensie ma ona charakter nie tylko systemowy, ale i systemotwórczy, zdolny ewoluować historycznie w niewielkim odcinku czasu oraz w rozległym porządku Braudelowskiego „długiego trwania.

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂

KWESTIA STEROTYPOWOŚCI

„Biorąc rzecz bardziej ogólnie: realizatorzy muszą komunikować swojej pu­bliczności (przez punkty widzenia kamery, światło, dźwięk), że biorą pod uwagą ustrukturowane oczekiwania widzów w zakresie konwencji filcowych wła­ściwych dla czasu, kiedy film został Zrealizowany; bądź odchodzą od tych konwencji na rzecz innego zbioru konwencji znanego publiczności; bądź też odchodzą ku czemuś nowemu, lecz w tym przypadku muszą nie tylko nauczyć publiczność nowych konwencji, lecz zbudować kontekst odniesienia, który da konwencjom znaczenie zamierzone przez twórcę, gdy publiczność napotka je ponownie w tym samym filmie lub w jakimś filmie późniejszym” . Na kwestię stereotypowości i niestereotypowości budowy układu nadawczo- -odbiorczego warto jednak spojrzeć nieco inaczej niż obaj cytowani badacze. 

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂

ŁAMANIE KONWENCJI

Rzecz w tym, że tworzenie sią konwencji nowych jest zawsze efektem zwycięs­twa określonej strategii indywidualnej: wyłomem dokonanym w dotychczasowej konfiguracji ról autorskich tworzących pewien zastany i zanegowany przez twórcę system. Z drugiej strony, proces ten interpretować można jako swo­isty początek końca każdej oryginalnej strategii, która w kolejnych repli­kach traci z czasem własną dynamikę i świeżość, nabierając cfcch coraz bar­dziej konwencjonalnych. Łamanie względnie respektowanie konwencji samo przez się nie daje wy­starczających podstaw, by można je było wartościować dodatnio lub ujemnie.W jednych filmach, bądź szerzej w całej twórczości danego autora, zasadniczą rolę odgrywa czynnik źachowawczy (dominanta szeregu ciągłości).

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂

DOKONANIA PRZEŁOMOWE

W innych, przeciwnie, moment konwencjonalności schodzi na plan dalszy, ustępując miej­sca nowatorskim rozwiązaniom (dominanta szeregu inowacji). Warto przy tym podkreślić, że w utworach z założenia konwencjonalnych (stanowiących domenę kina popularnego) zawsze występuje pensum swoiście manifestowanej inwencji substancjalnej łub funkcjonalnej. A z kolei w dziełach oryginalnych i no­watorskich – nawet tych najbardziej ‚Śmiałych i obrazoburczych (spod znaku kina artystycznego, awangardy i iioff-off”) niekiedy ostentacyjnie łamiących nawyki percepcyjne odbiorcy – z reguły zaznacza swą obecność pewna doza kon­wencjonalności, która służy opanowaniu zaskakującej sytuacji komunikacyj­nej przez widza. Dokonania przełomowe dające początek nowym rolom autora zdarzają się w dziejach sztuki filmowej niezmiernie rzadko. Na temat wielu z nich była już mowa uprzednio.

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂

CODZIENNOŚĆ PRAKTYKI KOMUNIKACYJNEJ KINA

Tutaj interesować nas będzie bardziej codzienność praktyki komunikacyjnej kina, a w niej rozmaite warianty autorskich potyczek z kon­wencją. Zajmiemy się więc wybranymi mechanizmami filmowej gry, do jakiej dochodzi między twórcą i publicznością. Gry, w której stawką nie jest ory­ginalność za wszelką cenę (prowadząca zwykle do niekomunikatywności prze­kazu), lecz własny niepowtarzalny wyraz osiągnięty dzięki umiejętnemu po­służeniu się konwencję lub konwencjami wytrąconymi z bezwładu i poddanymi indywidualnej autorskiej korekcie. Spośród wielu interesujących zagadnień, jakie ewokuje problematyka stra­tegii autorskich i hasło „autor wobec konwencji”, podjęte zostaną kolejno trzy sdialog inwencji i konwencji w twórczości pojedynczego autora;waloryzacja estetyczna i aksjologiczna elementów świata przedstawio­nego w utworze filmowym;semantyczne aspekty obecności autora na ekranie.

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂

MYLNY POGLĄD

Zasadniczy cel poniższych rozważań stanowi tym razem nie rekonstrukcja modelowych ról nadawcy, lecz analiza serii indywidualnych strate­gii autorskichzrealizowanych w konkretnych filmach.  Mylny jest pogląd, źe cała twórczość Langa rozwija jakiś jeden kluczowy motyw tematyczny, którego uchwycenie ustala natychmiast wspólny mianownik dla wszystkich filmów – zarówno tych słabszych i mniej wartościowych,jak i uda-* nych czy wręcz wybitnych. Nawet gdyby udało się uchwycić taki powtarzalny wzór i zidentyfikować wszystkie jego warianty – od „Pająków”, „Zmęczonej śmierci” i Doktora Mabuse” aż po „Indyjski grobowiec” – byłby to trud da­remny z punktu widzenia celu zamierzonych poszukiwań. Kwestia samego wyboru tematyki nie zbliża bowiem do odkrycia istotnego sensu tej twórczości.

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂

SZANSA ODPOWIEDZI

Inklinacja do określonych motywów tematycznych, na przykład motywu lęku, zagrożenia, nieświadomości ludzkich działań, gry ślepych sił, wydaje się „przypadkowa” do momentu, gdy nie zostaną odczytane jej funkcje artystycz­ne. Dopiero wówczas pojawia się realna podstawa i szansa odpowiedzi na py­tanie o swoiste wyróżniki. W przypadku Langa nie jest takim wyróżnikiem „caligaryzm” – doszczętnie zwulgaryzowany w latach trzydziestych przez hollywoodzkie filmy grozy. Tym bardziej nie jest nim także którykolwiek z „komercyjnych produktów rekwizytorni Reinhardta” (określenie Paula Rothy), z niebywałą perfidią zaanektowanych wkrótce przez kinematografię hitlerow­ską i cały aparat polityczny III Rzeszy na potrzeby propagandowe systemu.

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂