ZAPIS PARADOKSÓW

Utwory takie Jak „Osiem i pół” Felliniego, ..Powiększenie” Antonioniego, „Wszystko na sprze­daż” Wajdy czy „Andriej Rublow” Tarkowskiego (wszystkie z lat 1963-1969) przekształcają w źródło nowych zasobów energii artystycznej filmu opozycję: wypowiedź – stwarzanie wypowiedzi (niekoniecznie tylko filmowej). Zapis paradoksów procesu tworzenia, obserwacja dzieła in statu nascendi, refleksja nad fenomenem twórczości, nad statusem współczesnego artysty i rolą jego sztuki – ogromnie wzbogacają pojemność znaczeniową struktury fil­mowej. Dochodzą do głosu: ironia poznawcza, persyflaż, cytat filmowy, auto­refleksja, dialog z „cudzym słowem” i dialog z „cudzym widzeniem”. Kompli­kuje się także mocno układ zależności łączących poszczególne poziomy filmo­wej komunikacji. 

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.