PORZĄDEK PROSTYCH ODPOWIEDNIKÓW

Przejrzysty dawniej porządek prostych odpowiedników zawiązujący na różnych piętrach budowy komunikatu lustrzaną niejako odpowietl- niość między: bohaterem, który prowadzi opowieść, a jego wizerunkiem, nar­ratorem a adresatemnarracji, wreszcie autorskim podmiotem całości a adre­satem utworu – zatraca teraz swę jednoznaczność w coraz bardziej złożonych konfiguracjach. Wraz z powstaniem modelu kina autorskiego sztuka filmowa przechodzi od; prostej i nieco krępującej ekwiwalencji ściśle przestrzeganych różnopozionowych ról komunikacyjnych do nowoczesnego stadium rozwoju pełnego form swo­bodnie kojarzących z sobą poszczególne role i poziomy. Podmiot implikowany przez utwór zostaje wzbogacony o dwie figury alternatywne: 1) autorskie al- ter ego i 2) „ja” uobecnione na ekranie. Wizerunki Guida Anselmiego i re­żysera filmowego Andrzeja – bohaterów „Osiem i pół” oraz „Wszystko na sprzedaż” – realizują więc na zasadzie alter ego intrygującą, na wpół in­tymną konfrontację z rzeczywistymi autorami tych dzieł.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Hej 🙂 Jestem Kate, i prowadzę bloga o reklamie w mediach. To temat ciągle aktualny i na czasie dlatego myślę, że moje wpisy Cie zainteresują.
Jeśli podoba Ci się mój blog to zostaw łapkę w gore na Facebooku albo komentarz sprawi mi to wielką radość 🙂

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.